Pozycja skromna objętościowo, dość stara, ale wciąż bogata w treści. Po wstępie czeka nas seria artykułów Vittorio Messoriego, z których dowiemy się m.in. jak to się stało, że w 21 lat po śmierci Mahometa całe południowe wybrzeże Morza Śródziemnego zostało podbite przez islam. Oprócz wojowniczych zapędów tego ostatniego, wynikało to ze słabej kontroli Bizancjum nad terenami dawnego Cesarstwa zachodniorzymskiego. Inną przyczyną była nieświadomość tego, czym jest islam oraz niechęć do Bizancjum, wynikająca zarówno z jego opresyjnych rządów i podatków, jak też, czasem, różnic religijnych. Ponadto Kościół w północnej Afryce był osłabiony przez arianizm i donatyzm, a na część wiejskich terenów Ewangelia jeszcze nie dotarła. Po podboju szybko jednak się okazało, że chrześcijanie pod nowymi rządami są ludźmi drugiej kategorii, niezdolnymi do pełnienia urzędów i zobowiązanymi do płacenia rujnującego podatku zwanego dżizją. Podobnie Żydzi, dla których to właśnie muzułmanie jako pierwsi wynaleźli getta. Tereny podbite uległy gruntownej islamizacji, chociaż ostały się mniejszościowe grupy chrześcijan: koptowie w Egipcie, maronici w LIbanie, monofizyci w Syrii, Chaldejczycy w Babilonii.
Książka zawiera również fragmenty dokumentów i przemówień Jana Pawła II, któremu, jak wiemy, mocno leżał na sercu dialog z innymi religiami, troska, by dostrzegać w nich to, co dobre (obok rzeczy niewątpliwie nie do zaakceptowania przez chrześcijan). Jak wyjaśnia Messori, pewnych rzeczy papież nie mógł powiedzieć w trosce o los chrześcijan w krajach muzułmańskich, nie stronił jednak o upominania się o wolność religijną, pokój i sprawiedliwość również tam. Książka zachęca do namysłu nad islamem, sprawia, że chce się sięgnąć po kolejne pozycje badające jego tematykę (za jakiś czas na blogu - "Przedziwna śmierć Europy" Douglasa Murraya, ukazująca m.in. jego coraz większe znaczenie w Europie z powodu migracji).
