Aldous Huxley "Brave New World"

This is one of the most famous classic dystopian novels, alongside Nineteen Eighty-Four by George Orwell. In my opinion—it's an even better one. It portrays a world that appears happy on the surface, an apparent triumph of science over human nature—but we should call it rather insanely unnatural. Almost all people there are born through in vitro fertilization, in laboratories. The family as we know it doesn't exist anymore; in that world, even the word “mother” has become extremely obscene. Children are raised by the state, and the cultural norm includes the sterilization of women and polyamory (in other words, seeing the same person for more than three months—perhaps I’ve extended the number a bit—is considered strange). Another sign of this detachment from human nature is that everybody uses a super-drug called soma all the time, putting themselves into ariticially serene mood (and if someone suffers, the dose is simply increased). Even the food in this world consists of strange synthetic substances. Oh, and there is also hypnopaedia—implanting messages into children’s minds during sleep to make them conform to the interess of the world-state.

Sounds scary? Yes, indeed! But the book itself is fascinating to read in the context of works describing the anti-Christian revolution, such as Revolution and Counter-Revolution by Plinio Corrêa de Oliveira or History of Anti-Culture by Krzysztof Karoń. The juxtaposition between what we might call the traditional view of the world and this anti-utopia is also very powerful. This book really makes you think—I recommend it as one of my favorite ones.

C.S. Lewis "Opowieści z Narnii"

Może kogoś zdziwi, że na swoim blogu polecam cykl napisany dla dzieci - są jednak takie książki dla dzieci, które jak najbardziej nadają się także dla dorosłych. Na studiach właśnie serię Lewisa podawano nam jako przykład takiej "kidult literature". Podobnie myślał sam autor, o czym świadczy jego dedykacja dla córki chrzestnej: "Napisałem tę opowieść dla Ciebie, ale kiedy zaczynałem, nie zdawałem sobie sprawy, że dziewczynki rosną szybciej niż książki. W rezultacie jesteś już za duża na bajki (…), ale pewnego dnia będziesz wystarczająco duża, żeby znowu czytać bajki." No dobrze - ale co mają w sobie "Opowieści z Narnii", by sięgał po nie czytelnik w każdym wieku?

Z jednej strony, to klasyczna opowieść o walce dobra ze złem, w którym czwórka rodzeństwa trafia do wyobrażonej krainy Narnia, aby ją uratować przed Białą Czarownicą (to w pierwszej części). Jest znakomicie napisana, przyjemna w odbiorze, wciągająca, niepozbawiona humoru, o sympatycznych bohaterach. Z drugiej, może zainteresować również ze względu na konstrukcję świata zakorzenioną w europejskiej tradycji kulturowej, z motywami mitologicznymi, a przede wszystkim - chrześcijańskimi. W odróżnieniu od "Władcy Pierścieni" Tolkiena, są bardziej wyraźne, jednoznaczne, rzucające się w oczy. Największym z nich jest postać Aslana - zewnętrznie wielkiego lwa, ale według autora, wyobraża on odpowiedź na pytanie, w jakiej postaci Chrystus przyszedłby do świata takiego jak Narnia, gdyby taki świat istniał. Motyw jego śmierci w zamian za bohatera, który dopuścił się zła, a także powrotu do żywych, narzuca jednoznaczne skojarzenia ze śmiercią i zmartwychwstaniem Chrystusa. Z kolei w drugiej części cyklu ("Książę Kaspian"), dokonuje on licznych uzdrowień. Jest tam także fragment mocno podkreślający cnotę wiary. Innym, bardzo wyraźnym odwołaniem do Biblii jest nazywanie ludzi synami Adama i córkami Ewy, a zarazem wskazywanie, że mają oni panować nad wszystkimi zwierzętami. Silnie obecna w książkach jest również tradycja rycerska. 

Jak do tej pory przeczytałem dwie pierwsze części i myślę, że jest to świetna propozycja na odstresowanie, a także na wspólną lekturę dla całej rodziny.