Akcja książki dzieje się za panowania Zygmunta II Augusta, w wieku XVI, tzw. "złotym wieku Rzeczpospolitej". Głównymi bohaterami są: żądny rycerskich przygód młody magnat Olbracht Łaski, dziedziczny książę Dacji Jakub Bazylik Heraklides (Grek) oraz zakochana w nim Krystyna Zborowska. Dwaj pierwsi wbrew woli Rzeczpospolitej organizują zbrojną wyprawę na hospodarstwo wołoskie, aby Heraklidesa osadzić tam na tronie. Ukazuje to anarchicznego ducha "złotej wolności szlacheckiej", gdyż Łaski nie ma nawet poważnego powodu, by atakować poprzedniego hospodara Piotra Lepusnano i tym samym drażnić potężne Imperium Osmańskie - ot, przyszła mu "fantazja" sobie powalczyć. Heraklidesem natomiast kieruje pragnienie władzy, chęć szerzenia protestantyzmu oraz miłość do Krystyny Zborowskiej, którą rodzice są skłonni wydać tylko za wielkiego pana. Zaskakiwać może, że większość głównych bohaterów jest protestantami - jak się okazuje, katolickość Polski nie była w tamtym czasie oczywista. Nie chce zdradzić za dużo - na pewno to dobra książka, chociaż bardziej polecam "Gasnące słońce" oraz "Tiarę i koronę" opisywane w pierwszych postach na tym blogu. Tym niemniej, warto przeczytać.
